كارى كرده كه خدا مىخواهد فقير بماند ، و اگر ما غنى هستيم لا بد عملى انجام داده‌ايم كه مشمول لطف خدا شده‌ايم ، بنا بر اين نه فقر آنها و نه غناى ما هيچكدام بى حكمت نيست ! ! غافل از اينكه جهان ميدان آزمايش و امتحان است ، خداوند يكى را با تنگدستى آزمايش مىكند ، و ديگرى را با غنا و ثروت ، و گاه يك انسان را در دو زمان با اين دو در بوته امتحان قرار مىدهد كه آيا به هنگام فقر امانت و مناعت طبع و مراتب شكرگزارى را بجا مىآورد ؟ يا همه را زير پا مىگذارد ؟ و به هنگام غنا از آنچه در اختيار دارد در راه او انفاق مىكند يا نه ؟ گرچه بعضى آيه فوق را بر گروه خاصى ، مانند يهود يا مشركان عرب و يا جمعى از ملحدين و منكران آئينهاى انبيا ، تطبيق كرده‌اند ، ولى ظاهر اين است كه آيه مفهوم عامى دارد كه در هر عصر و زمانى مصداقهايى براى آن مىتوان يافت ، هر چند مصداق آن در عصر نزول آيه افرادى از يهود يا مشركان بوده‌اند ، اين يك بهانه عمومى در طول اعصار و قرون بوده و هست كه مىگويند اگر رازق خداوند است پس چرا شما از ما مىخواهيد كه افراد فقير را روزى دهيم ؟ و اگر خدا خواسته است آنها محروم بمانند پس چرا ما كسى را بهره مند سازيم كه خدا محرومشان ساخته ؟ بى خبر از اينكه گاه نظام تكوين چيزى ايجاب مىكند و نظام تشريع چيز ديگر . نظام تكوين چنين ايجاب كرده كه خداوند زمين را با تمام مواهبش در اختيار بشر قرار دهد ، و آنها را در اعمال خود براى طى كردن مسير تكامل آزاد بگذارد ، و در عين حال غرائزى در او آفريده كه هر كدام او را به سويى سوق مىدهد . و نظام تشريع چنين ايجاب كرده كه قوانينى براى كنترل غرائز ، تهذيب